Dagboek van een bruid

"Het aanzoek" Vanaf vandaag kunnen jullie elke week mijn blog lezen waarin ik vertel over hoe het mij vergaat tijdens het organiseren van mijn droombruiloft! Om te beginnen zal ik me even voorstellen: Ik ben Eke (Bridetobe1984 op het forum van The Perfect Wedding), 24 jaar en ik ben 6½ jaar samen met J. Een echt aanzoek is er nooit geweest, niet van J's kant en al helemaal niet van de mijne (ik ben traditioneel en hij zou toch weigeren...). 

 

Je denkt dan nu, hoe zijn ze er op gekomen om dan toch te gaan trouwen? Wel, dat is allemaal mijn schuld.... Al vroeg in onze relatie had ik het al over hoe ik mijn toekomst zag: Ik wilde gaan samenwonen, trouwen, kindjes, de hele rataplan! Hij wist dus meteen waar hij aan toe was! J. droomde in zijn verliefdheid lekker mee, stuurde me kaartjes dat ik ooit de mooiste bruid en mamma van zijn kindjes zou worden, blablabla... De jaren volgden en bij elke romantische gebeurtenis dacht ik: "Zou hij mij nu vragen???". Iets wat maar niet gebeurde, maarja, we waren jong (nog steeds eigenlijk...) dus je hebt nog even te hopen.... Totdat ik in januari 2007 een weekendje naar Engeland was geweest... Ik kwam doodmoe thuis, we lagen op bed en J. zei: "Ik heb je zo gemist, dat ik eindelijk besef dat ik met je wil trouwen". En ik hoopte dat hij onder de dekens een enorme ring met dito diamant tevoorschijn zou toveren, maar helaas.... Ik helemaal hyper: "Was dit een aanzoek???" Dat aanzoek zou nog komen beloofde hij. .. Nou, ik de hele nacht niet geslapen, eindelijk zou mijn droom dichtbij komen! We wilden het pas aan iedereen vertellen als het "officieel" (dus inclusief aanzoek) zou zijn... Wel was ik meteen op internet research aan het verrichten over een eventuele trouwlocatie (je moet ergens beginnen, toch?). We konden daar al redelijk snel komen kijken en dat deden we dus.  Na de bezichtiging reden we naar huis en toen hebben we besloten om toch even langs onze ouders te rijden om hun onze trouwplannen te vertellen. Mijn moeder reageerde op zich wel enthousiast en mijn vader zei al schaatsenkijkend: "Oh, leuk." Ze hadden het natuurlijk wel verwacht, maar ietsjes meer uit hun dak gaan mocht wel van mij....  Toen naar J's ouders, ook blij, gefeliciteerd maar ook niet overlopend van blijdschap of tranen. Misschien komt dit ook wel een héél klein beetje omdat we elke maand wel met een of ander zeer ambitieus (en bovenal onhaalbaar) plan aankomen??? In ieder geval, deze reacties zijn we ook weer te boven gekomen, want enthousiast als ik was, stak ik meteen van wal tegen J.  Hij moet mij af en toe erg afremmen zoals ik hem regelmatig tot de orde roep om wat ideetjes voor de grote dag te keuren. In mijn volgende blog zal ik vertellen over al het regelwerk wat we (lees: ik) tot nu toe hebben verricht. Ik hoop dat ik je nieuwsgierig heb gemaakt en dat je reikhalzend uitkijkt naar de volgende!